هنوز خاطره ی جبهه ها خالی نیست
شلمچه ز آن همه شب زنده دار خالی نیست
هنوز ساحل ولفجر هشت خونین است
جبین آب زان همه اشک و آه پر چین است
هنوز خاک شلمچه خون به دل دارد
ز حفظ آن همه خورشید خون به دل دارد
خروش سینه زنان هویزه میشنوی ؟
صدای قاری قرآن ز بین نیزه ها میشنوی ؟
تبسمی بنما ای فکه هر دو تنهاییم
چگونه بعد شهیدان هنوز پا بر جاییم .
تو ای شهید که نامت خلاصه ی پاکیست
چقدر پیرهن خاکی تو افلاکیست
به استخوان و پلاک شکسته ات سوگند
به جان مادر پهلو شکسته ات سوگند
دلم ز هجر تو دوست شعله ور شده است
ز استخوان تو ای دوست قلبم شکسته تر شده است
************************
در حال خوردن شام 
و آغاز مبحث چگونگی برنامه ی بیدار باش فردا صبح هستیم .
سارا: یکی 
یکی هر کس بیدار میشه . اعمال بهداشتی انجام میده . وضو میگره . بعد بیاد نفر بعد رو بیدار کنه . یک نفر یک نفر تا شلوغ نشه .
خدابیامرز: یک نفر فریاد میزنه سوسک . یا فریاد میکنه . موش . کفایت میکنه .
این وسط یک نفر برای خوابیدن دنبال جهت قبله میباشد !!!!!!!!!!! جهت ریا هم شده . دنبال درجه ی دقیق قبله میباشندددددد !!!!!!!!!!!! ( عجب روزگاریه . جلل خالق )
سرکار خانم خدابیامرز . می پرسند خانمها شامشون رو خوردن تا یک خبر بدهم بهشون ؟
بلند می پرسم : چه جانوری توی غذا رویت شده ؟
می فرمایند : مگه قرار بوده همش خبر بد بدهیم بهتون ؟ بعد از مکثی پر معنی می فرمایند . جناب آقای حسین پور (حفظ کم الله )!!!!!!!! معذرت خواهی فرمودند . بخشش از بزرگان است . 
و بزرگان یکی یکی می بخشند . چیکار کنیم . بزرگواریم دیگه . کاریش نمیشد کرد.
و بزرگان یکی یکی می بخشند . چیکار کنیم . بزرگواریم دیگه . کاریش نمیشد کرد . می دونی . ما فعلا در یک سفر معنوی هستیم . و از معنویت مالامال . پس الآن بهتر هستش که جماعت نمرودیان بخشش ما بانوان عالمه را ببینند . باشد که بار دیگر بهتر برنامه ریزی کنند . حالا بزار برسیم به دیار خودمون به وقتش اطلاع رسانی هم میکنیم . حالا مگه فقط همین بنده خدا مسئول بوده ؟ پس بقیشون چیکاره بودن ؟ جللللللل الخالق . پروردگارا در این سفرها انسان با چه موجوداتی که آشنا نمیشه . دلم این وسط میسوزه برای بابا بزرگ اردو . که خانواده ی محترمه ایشان هم سنگ صبور ما جماعت بانوان بزرگمنش بودن . خداوند عوض خیر دهاد به همگی عزیزان .
قراره کنار اروند بریم . خوشحالم . بغضی خاموش در گلوم سنگینی میکنه . ولی ......... صبوری میکنم .
اسم اروند رو که میشنوم . دلخوش میشم . روی صندلی اتوبوس که میشینم .
اول از حاجی ( حاج همت- عکسش به شیشه مقابلم زده شده) تشکر میکنم . حاجی تشکر . دستت طلا . آهی میکشم . سرد و سنگین . همسفرم نگران برمی گرده طرفم : چیزی شده ؟ اتفاقی افتاده ؟ حالت خوبه ؟ ..... آروم اشاره میکنم که اتفاق خاصی نیست ....
منتظرم ... چشمم به جاده دوخته میشه . انتظار .....انتظار .....انتظار ...... طولانی می شه . شب به نیمه می رسه . و ما نمی رسیم . راه طولانی تر از اونی می شه که تصورش رو میکردم .
زمزمه هایی تلخ بگوش می رسه . که خبر از بالا اومدن آب اروند و آب گرفتگی جاده و .... و اینکه مجبوریم برگردیم . اینکه برنامه ی اروند کنسل شده . چشمم به حاجی میوفته . و زبانم کلامی برای بیان نداره .............. حاجی؟؟؟....
دعوتنامه ها که امضاء شده به ایمیل های قلبمان گسیل شد . همه بطور خودکار برنامه هاشون برای راهی شدن مرتب شد .
راهی که شدند . قلبهایی که تپشهاشون آهنگ رفتن کرده بود .کم کم .ضربانشون هماهنگ می شد .
گام به گام ..... لحظه به لحظه ....
قدم به سرزمین نور که نهادند : جرعه جرعه هر کدام از رودخانه های جاری و زلال و مملو از عشق و نور بر میگرفتند . شاید کمی رفع عتش چندین ساله شان شود .
و این دیدنها وشنیدنها . برشهای عمیقی بود بر قلبهای از درون آتش گرفته شان .
باشد که با فوران گدازه ها . روح بزرگشان به منبع نور .... به او بپیوندد .........
و طلائیه سکویی برای پرواز بود .
نشد...................... نشد ... آنچنان که می خواستم . فقط تونستم از اون کسی که دعوتم کرده بود . از اون کسی که راهم داده بود التماس کنم و ........خواهش .......... که درک و شعور آنچه بر من می گذره رو بهم بدهند . آخه خیلی وقتها روزگار خوشی رو آدم تجربه میکنه ولی متوجه نیست . خیلی راحت می گذرونه . و گاهی امتحان سختی رو پشت سر می گذاره بدون اینکه متوجه بشه در صحنه ی امتحان بزرگی بوده .......
طلائیه ایستاده بودم . نگاه میکردم . ولی دنیام . دنیای ...
طلائیه عرصه ی بزرگی ........
طلائیه صحنه ی بزرگی .......
وقتی میگم شباهت بسیار داشت به تمتع نگو نه . 
اما نظرتون برام مهمه .لطفا بفرمایید 
شده مرغ دلم بی تاب مدینه
چه شبهایی که دیدم من خواب مدینه
شاید از پر روییم باشه . نمیدونم ... ولی به عیدی گرفتن اعتقاد پیدا کردم . شایدم .درستش این باشه که بگم : به عیدی گرفتن عادت کردم .
از شب جمعه منتظر عیدی گرفتن نشسته بودم . آخه میدونی میلاد حضرت رسول بود و ششمین اختر تابناک امامت و ولایت . میلاد حضرت خاتم النبیین . محمد مصطفی (ص) . پیامبری که فقط بر زبان جاری کردن نامش هم سیلابی از آرامش رو به سرزمین پر تاب و تب وجود آدمی سرازیر میکنه .شاید امسال بزرگترین عیدی که از دست خود آقا گرفتم همین بود . همین . وقتی تمام وجود . تک تک سلولهای بدنت میلرزه . زیروزبر شدی .به هزار و یک دلیل شخصی - خصوصی نمیتونی با کسی دردودل کنی . جز خود خدا . تنها چیزی که میتونه آرومت کنه . فقط .
چشمهات رو ببندی . و عاجزانه صداش کنی.
یا محمد (ص) . یا رسول الله . یا رسول الله ....
اساتید و دوستان و بزرگان بسیاری دور و اطرافم داشتم که همیشه ضمن یاد خاطرات گذشته خودشون ... از اون وادی برام نقل می کردن .
برای من توی این سفر نقاط مشترک بسیار بود بین دو سفر !!! حج تمتع و بلاگ تا پلاک .....
برای من توی این سفر درس بسیار بود ......
برای من توی این سفر ....
کاش قدر میدونستم . کاش . کاش ... کاش قدر لحظه ها رو می دونستم .
کاش یاد میگرفتم از لحظه ها بیش از این سود باید برد . این لحظه ها برگشت پذیر نیستن . گاهی نه ........همیشه فرصت تنگتر از اونی هست که من تصورش رو میکنم . ای کاش بیشتر از لحظه هام استفاده کرده بودم . ای کاش ........
شهادت امام حسن عسگری (ع) .محضر آقا و مولا . امام زمان عرض تسلیت .
آقاجون . داد از غم جدایی .کی می شود بیایی؟.......
کاش بلد بودم . کاش ادب کلام داشتم . کاش .... دلم میخواد بشینم و یک روز سیر با آقام بی پرده حرف بزنم . کاش لیاقتش رو داشتم که خونه ی قلبم ...
از سرزمین نور . از شلمچه جور خاصی بوی کربلا میومد . اونجا برای ندید بدیدهایی مثل من ... مستت کننده ست . اونجا فقط بشین روی خاکها . چشمات رو ببند و خودت رو توی حرم . جلوی ضریح . چسبیده به ... ببین .حتی لازم نیست دستت رو دراز کنی . همونجا که نشستی لمس کن . خودت رو بچسبون به ضریح شش گوشه و در دلت رو باز کن ...بگو .بگو ....
شلمچه . از جانثاری سربازان امام زمان بسیار میشنوی .
اول نشسته بودیم تا راوی از موقعیت شلمچه بگه و کمی چشمان خاک آلود امثال من رو غبار روبی کنه . کم کم نگاهها اسیر آنسوی سیم خاردارها میشد . نه دیگه اختیار در کف من و تو نبود .
نه بزار ساده تر بگم . راستش چیز خاصی ندیدم از دیگران که چه بر اونها گذشت . چه کردن .......
آخه میدونی . من یکی از اون بدبختایی بودم که هنوز که هنوزه در حسرت دیدن حرم امام عاشقان . عزیز فاطمه ی زهرا . حسین (ع) موندم .هنوز آدم نشدم . نمیدونم ....... بیش از این از سرافکندگی خودم نگم سرسنگینترم . انجا نشسته بودم . رووم نمیشد دعوتنامه بگیرم برای خودم . آخه بغل دستم آدم لایقتر از من زیاد دارم که هنوز ......
داد از غم جدایی ........
بگزار اینجا رو دیگه فقط سکوت باشه . ولی دست عکاسباشی طلا که هرچی هست میشه از توی این عکسا خوند . اجرش با خود مولا .
با عرض تسلیت شهادت امام حسن عسگری (ع)
هوا تاریک شده و هنوز در راهیم . .. مقصد رو درست نمی دونم ........
نگاهم به آسمان است . و سعی میکنم با خدا خلوتی داشته باشم . اتوبوس می پیچه . گمان میکنم وارد پادگانی شدیم . یا شاید ..... خدای من ....... بزرگواری مژده ای می ده ....
یه جورایی دستی را همراه خود میبینیم . نظری آسمانی همراه کاروان شده ...... راست میگه ...
قدم به معراج شهدا میگزاریم .
اینجا دیگه کسی را جز آن عزیز بزرگوار که همنام عزیز زهرا- حسین- ست و از وادی امام غریبان . از مشهد الرضاست . نمی بینم . تک تک بچه ها با حال و هوای خاصی پا به معراج شهدا میگذارند .
در آستانه ی در می مانم . توانی برای قدم برداشتن . برای جلو رفتن .... ندارم . سالهاست فریاد خود رو فرو می خورم . دیگر به خوبی فراگرفته ام در سکوت فریاد کشم .
ولی اینجا .... اینجا فریاد التماس را در چین و چروک چادر خفه می کنم . التماس میکنم . به این شهید بزرگوار . به مادر شهیدان . فاطمه ی زهرا (س) . که دست ضعیف از دست رفته ای چون مرا هم بگیرند . التماس میکنم .......... ( اگه اینجا هم سکوت کنم که دیگه .......) فاطمه زهرا (س) را قسم میدم . التماس میکنم . ناتوانیم را فریاد میکنم . نمی دانم شاید ضربه فنی شده ام . کنترل از دست داده ام نفسم بریده ساکتم ولی نفسم بریده ........ با شهیدی بزرگوار که پس از سالها دوری و انتظار .....به دامن خانواده باز میگرده . دردودل کردن عشق و حالی داره وصف ناشدنی ............
ای آنکه از قبیله ی کاج و صنوبری
هم صحبت پرنده و بال کبوتری
سمت نگاه من . همه درهای بسته است
برگرد و با نگاه خودت بازکن دری
سهم تو شد : رهیدن و پرواز و آسمان
سهمم به جز قفس نشده چیز دیگری...
با من بگو پرنده ی روشن ! بگو بگو
آیا مرا به خانه ی خورشید می بری ؟
...........جای همگی خالی .
ای بابا هر چی آرام و باوقار میشینیم . سرسنگین . اینا نمیزارن . خب من چیکار کنم . رفتیم دوکوهه . خدایی اتوبوس که وارد پارکینگ میشه . اصلا گیرنده هام موجش عوض میشه و حس و حال میزنه کانال دیگه . پام که روی زمینهای سرزمینهای عشق احساس آرامش میکنن .... خودم رو همسو میکنم با بروبچ تا اختلاف موج خاصی رویت نشه . ضد حال اعمال نشه . امااااااااااااا مگه میشه . دوستان سالن سمت چپ . بعد از صبحانه و کلی گردشهای عشقولانه . ما را به بالاترین نقطه این سرزمین فرامیخوانند . تا سربازی - پاسداری محترم به قد و بالای حضرات برایمان از آن زمانی روایت کند که خودش هم نبوده . از خاطرات شبهای شور و حال بزرگانی بگه که خودشم فقط توی دنیای مجازی حسشون کرده . خب حتما رفتیم اون بالا تا به خدا نزدیکتر باشیم . چمیدونم ؟! .... البته در این خاطره گویی چند نکته ی کوچک فراموش شد ... ناگفته ماند ... چند نکته ی کوچک ... کوچک ... حوصلم سر میره میام پایین . اینجا دوکوهه . لازم نیست حرفی بزنی . لازم نیست ........ فقط کافیه . گیرنده هات تمیز باشن . تنظیمشون کن . راه بیوفت . خود به خود باهات همراه میشن . فقط یه توصیه دوستانه تا میتونی بگیر . ضبط کن . تمام وجودت رو ..... به ذره ذره اینها محتاجی محتاج . نهار را در مسجدی در اهواز بعد از نماز جماعت خوردیم . مسجد دوازده امام . حیاط مسجد وجب به وجب پر شده بود از گوشی هایی در حال شارژ البته واضح و مبرحن است . که اکثرا متعلق بود به حضرات آقایون که 24 ساعت مشغول اس ام اس بازی می باشند . نهار جای شما خالی کباب کوبیده بید . دوتا یکی شده (منظور پلاستیکهاش) 
. ایشان روایت میفرمایند و بزرگان فیلمبرداری مینمایند . ظاهرا برای یک شبکه ی تلوزیونی . 
. همراه با دسر و مخلفات آن . توپپپپپپپپپپپ . بی نمک . تا فشارخونتون نزنه بالا .
به هوای سفری به اعماق دنیای معنوی مناطق جنگی جنوب و البته به بهانه ی بیمه ی عمر و سفر و اتومبیل و چای تبرک و .غیره و ذالک . مبلغی بیش از هزاران هزار از ما بگرفتند . تا هزینه ی آجیل شب عیدشان فراهم گردد . ولی بسوزد دل غریب خاله سوسکه برای ما وبلاگنویسان مظلوم و بی زبان که با بنز 1900 سفر را آغاز نمودیم . ما بانوان هنرمند دفتر توسعه وبلاگهای دینی از دوشیزگان متاخر تهرانی با یک چای درجه یک سبز اصیل قمی پذیرایی نموده و پس از شنود اخبار 20 و 30 قم را با سلام و صلوات ترک نمودیم . وسلام سلام بر سرزمین نور سرزمین شور و عشق عشق پرواز حاج آقا احسان بخش جناب آقای اسماعیلی و خانمهایشان در اولین توقف میان راهی که جهت تجدید وضو زیر رگبار باران در حاشیه ی میهمانسرایی ایستادیم . بزرگ بزرگان دوشیزگان تهرانی با لحجه ی تمیز تهرانی خویش دو سه نفری که تازه با ایشان گرم بگرفته بودند را دعوت به خرید و تناول چای داغ فرمودند . در این راستا پس از خرید . با یک سینی چای داغ و تازه دم . وارد اتوبوس گشته و با همان لحجه ی قیافه ی تهرانی فرمودند ( تعارف فرمودند خلاصه تعارف اومد نیومد داره .... اما خب شرمنده اخلاق ورزشکاریشون که چایی به خودشون نرسید .... صبح اما به لطف جناب راننده ی راه بلدمان به پادگانی وارد گشتیم که طلایه دار بود . طلایه دار .( خواننده بای عاقل باشه سرویس بهداشتی که مقابلش بوی عطر چایی را ( گروهی از میهمانان کاروانهای دیگر ) جاری و ساری ساخته بودند . و وضوخانه ای مجلل که حضرات خانمها و آقایان جهت تمرین ایثارگری هم شده بود به صورت دو ستون بادی گارد به نظام ایستادند تا عزیزان دیگه بتونن وضو بسازند . خداوند عوض خیرشان دهد !..که ایثارگری این چونین غیر قابل توصیف بود . و... دوکوهه
را در اتوبوس متاهلین جای دادند . از این رو ما در این اتوبوس زیر نم نم باران نم کشیده و خیس گشتیم . 
) خواهران کسی چایی میل داره ؟؟؟؟؟؟؟؟ خواهران عزیز و گرامی هم بدون لحجه فرمودند : بله . ممنون .....من ...من .......... غیر از اون سینی دو سینی دیگر هم خیرات وبلاگنویسان مرحوم نمودند . بلاخره پولی که خرج شده به یک دردی بخوره !.....).....سرویس بهداشتی بسیییییار بهداشتی .........
